มาถึงวัน...วันแห่งวันนี้

[sumet sapan]

เพลง "มองอย่างนก"  เครดิตส่วนหนึ่งต้องยกให้คุณเฉิ่มด้วย  เพราะมีส่วนร่วมในการเขียนคำร้องในท่อน ๒

...........................
...........................
ความศรัทธาของผู้คน   ใช่ว่าปล้นหรือขอ
ต้องทำงานสานต่อ      ใช่รอใช่ฝันแต่ลม ลม

เธอคือนกที่บินสูง        อย่าสูงเกินต้านลม
แผ่นดินร้าวระทม         ทุกข์ตรมทับถมท้นทวี
.............................
.............................

.....คุณเฉิ่มเขียนท่อนนี้   ทำให้บทเพลงเสร็จสมบูรณ์ ภายในเวลาประมาณ ๕ นาที
บทเพลงได้ทำหน้าที่ของเพลงไป ๑๐ ปีแล้วล่ะครับ
คุณเฉิ่มยังจำบรรยากาศการเขียนเพลงนี้ด้วยกันที่บ้านปากนครได้หรือเปล่าเอ่ย...   

[i-Chem]

เพลง "มองอย่างนก"  เครดิตส่วนหนึ่งต้องยกให้คุณเฉิ่มด้วย  เพราะมีส่วนร่วมในการเขียนคำร้องในท่อน ๒

...........................
...........................
ความศรัทธาของผู้คน   ใช่ว่าปล้นหรือขอ
ต้องทำงานสานต่อ      ใช่รอใช่ฝันแต่ลม ลม

เธอคือนกที่บินสูง        อย่าสูงเกินต้านลม
แผ่นดินร้าวระทม         ทุกข์ตรมทับถมท้นทวี
.............................
.............................

.....คุณเฉิ่มเขียนท่อนนี้   ทำให้บทเพลงเสร็จสมบูรณ์ ภายในเวลาประมาณ ๕ นาที
บทเพลงได้ทำหน้าที่ของเพลงไป ๑๐ ปีแล้วล่ะครับ
คุณเฉิ่มยังจำบรรยากาศการเขียนเพลงนี้ด้วยกันที่บ้านปากนครได้หรือเปล่าเอ่ย...   

อันนี้สงสัยว่าข้อมูลจะไม่ตรงกันครับ ผมไปรื้อสมุดบันทึกเก่า ๆ มา
เลยต้องขอชี้แจงที่มาที่ไปของเพลง "มองอย่างนก" ในห้อง "อารมณ์เพลง"

ครูเมธรบกวนตรวจสอบด้วย ว่าตรงกันหรือไม่ ..เผื่อว่าคุณอาจจะลืม

[saphansin]

...ข้าพเจ้านึกถึงตอนที่เปิดร้านใหม่,อยากมีชื่อที่เข้ากับแผ่นดินที่ได้มาอยู่,และที่ๆฉันอยู่มีสะพาน,คอยต้อนรับผู้คนมากมาย ทั้งชาวไทยและชาวต่างประเทศ,แผ่นดินที่ให้ฉันได้เรียนรู้มากมาย,ฉันจึงตั้งชื่อร้านฉันว่า *สะพานศิลป์*มีความหมายว่า..ความงดงามในการก้าวผ่านมายังแผ่นดิน,สะพานจึงทอดร่างให้กับเรื่องราวของผู้คนและสรรพสิ่ง,..ข้าพเจ้าอิ่มใจที่ใช้ชื่อ..สะพานศิลป์,และไม่สามารถปฎิเสธได้ว่า..วงสะพานมีอิทธิพลต่อฉัน,ไม่ว่าบทเพลงหรือความผูกพันธ์,...สวัสดี

[saphansin]

...ขณะที่ฉันจับหนู..ลากไปทางซ้ายที่ทางขวาที่,และบางทีเคลื่อนไหวทั่วทิศทางเพื่อต้องการความจริงที่สัมผัส,..หนูตัวที่ฉันจับมันไม่มีทิศทางในการมอง,มันเลยอาศัยการมองของฉัน,..และรำพึงว่า*ถ้าฉันสามารถเห็นโลกด้วยดวงตาของคุณ,บางที่ฉันสามารถรู้และคิดวินิจฉัย,รูปแบบและรายละเอียดมันกว้างจังเลย,...ความจริงในจุดหมายมีความสมบูรณ์..มีความลงตัวด้วยตัวของมันเอง,
...มันคงไม่จบลงที่เขาวงกต..ถนนวงแหวนรอบนอก*ขึ้นแล้วหลง...ลงก็หลง*..สวัสดี

[saphansin]

ข้าพเจ้าไม่คอยมีเวลาติดตัว,เลยอาศัยเวลาชาวบ้าน,บางครั้งรู้ได้ด้วยวิถีธรรมชาติ,เวลาเปลี่ยนอีกแล้ว เป็นไปตามเงื่อนไขของเข็มนาฬิกา,บางปีชั่งเร็วเสียเหลือเกิน,บางคนบอกว่าฉันไม่ค่อยมีเวลาเนื่องด้วยภาระหน้าที่,บางคนมีเวลามากจนลืมวัน,คนบางคนเลยไม่อาศัยเวลามากำหนด,ใกล้วันสิ้นปี ไม่มีใครอยากนับเวลาถอยหลัง,นั่งดูข่าวในทีวีมีงานนับเวลาถอยหลังกันหลายที่,แต่ละที่คงหนุกหนาน,...ข้าพเจ้าคงอวยพรปีใหม่แด่เพื่อนชาวสะพานเพลง,...ขอให้เพื่อนมีสุขภาพที่แข็มแข้ง.มีงานการที่เรารัก,มีคนรักที่เข้าใจและ มีสติที่มั่นคง,...สวัสดีปีใหม่,ปีหน้าเราเจอกันเล่าน่ะครับ,...ปู้นๆๆๆๆๆ

[saphansin]

เช้าของวันนี้...ก่อหญ้าตื่นขึ้นมารับลมธรรมชาติ ก่อหญ้าพยายามขยับร่างให้ลู่ไปตามสายลม เมื่อยามลมพัดต้องสัมผัสกาย ก่อหญ้ารู้สึกสบายใจสบายกาย และคงเป็นเวลาที่แสงแดดอ่อนๆเริ่มส่องสัมผัส ก่อหญ้ารู้สึกอบอุ่นมาก สุขสดชื่นจะเริ่มต้นทุกวันในยามเช้า ก่อหญ้าเป็นหนุ่มน้อยที่หลงใหลและเริ่งระบำอยู่กับธรรมชาติ...สำหรับก่อหญ้าเรื่องราวของแต่ละวันมันคงแตกต่าง, บางวันต้องทนดมกลิ่นขี้หมาที่วนเวียนมาขี้ทักทายก่อหญ้าทุกเช้า และต้องรอคอยเวลาให้ฝนเทลงมาชำระล่าง จึงจะได้กลับมาดมกลิ่นไอดินอีกครั้ง และบางวันชั่งห่อ
เหยี่วหัวใจเสียเหลือเกินที่ต้องตกเป็นเหยื่อของสัตว์มากมายแวะเวียนมาแทะเล็มก่อหญ้า...แต่บางวันก่อหญ้าเป็นสุขมากเมื่อเห็นเด็กๆมาวิ่งเล่นบนก่อหญ้า ส่งเสียงเจียวจ๊าว บางเป็นบทเพลง บางเป็นเสียงหัวเราะ ก่อหญ้าอยากจะกลายร่างเป็นมนุษย์ตัวน้อยจังเลย จะได้ไม่ต้องเปอะเปื้อน มีแววตาและรอยยิ้มที่สดใส ได้ร้องเพลง, วิ่งเล่นบนสนามหญ้าพรมธรรมชาติอันนุ่มๆ
   เช้าของวันนี้...แตกต่าง ก่อหญ้าเห็นหญิงสาว เธอดูท่าทางใจลอยหม่องเศร้า, เธอเดินเหยียบย่ำก่อหญ้าไปอย่างช้าๆ, ไม่สนใจว่ามีกองขี้หมาอยู่ข้างหน้า และแล้วเธอก็เยียบก่องขี้หมาอย่างนุ่มนวล, เธอสะดุ้งก้มลงมอง ตะโกนออกมาว่า * หมาบ้านใครขี้ไม่เป็นที่เป็นทาง, เจ้าของมันไม่มีการศึกษาเอาเสียเลย, ฉันอยากจะสัมผัสรอยเท้ากับก่อหญ้า, ทำจิตใจให้สดใสในยามเช้า, อยากดมกลิ่นไอดิน แต่ฉันต้องมาเหยียบขี้หมากองนี้มันเป็นขี้หมาเปียกเสียด้วย*...
   หนุ่มน้อยก่อหญ้าแหนมองหน้าเธอด้วยความเข้าใจ คงเป็นวันที่โชคไม่ดีของเธอและฉันอีกแล้ว เพราะก่อหญ้าคิดว่าคงในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า เธอคงบดขะยี้รอยเท้าที่เปื่อนขี้หมาลงบนก่อหญ้า ล้างขี้หมาออกไปจากส้นเท้าของเธอ
...ก่อหญ้าอยากจะบอกเธอว่า เธอจะไปโทษใครไม่ได้, หมาและเจ้าของหมาเป็นเพียงสิ่งแวดล้อมรอบข้าง เธอต่างหากที่เดินไม่ดูตาม้าตาเรือ, และสุดท้ายก่อหญ้าเท่านั้นที่ต้องรองรับรอยเท้าของเธอถูไถลากไปเป็นทาง...รอยทางขี้หมา, คงไม่มีใครนั่งตรงนี้ เดินตามทางนี้, คงต้องรอให้ฝนเทลงมาอีกครั้ง, น่าเศร้าเสียจริงที่ต้องให้สนเท้าของเธอเหยียบย้ำไปทุกหนทุกแห่ง.....
                     สาธุ สวัสดี...สะพานศิลป์

[i-Chem]

อ่านแล้วสงสารขี้หมา !! 

[sumet sapan]

อ่านแล้วด้วย
สำหรับผม  ขอสงสารหญิงสาว...

[saphansin]

เม็ดทรายบนชายหาดมีความแตกต่าง บางชายหาดเป็นเม็ดทรายละเอียด บางชายหาดเป็นเม็ดทรายหยาบ...ขณะที่ล้มตัวลงสัมผัสกับพื้นทรายบนชายหาด คุณจะรู้สึกถึงความแตกต่าง ทรายละเอียดจะติดตัว, แต่ทรายหยาบจะไม่ติดตัว, ชายทะเล...หาดทรายจะไม่เหมือนกัน
   เวลาใครไปเที่ยวทะเลก็จะเก็บเปลือกหอยมาฝาก เพราะบนหาดทรายมีเปลือกหอย,...สำหรับฉัน ฉันอยากได้เม็ดทราย เม็ดทรายละเอียด และเม็ดทรายหยาบ ในความแตกต่างที่เป็นธรรมชาติเป็นสุขที่ได้รับของฝากที่เป็นทราย, ได้จดจำชื่อชายหาดแต่ละแห่งไว้ในความทรงจำ...ฉันมีของฝากเป็นเม็ดทรายมากมาย มากจนสามารถสร้างกระท่อมได้หนึ่งหลัง ฉันตั้งชื่อให้กับกระท่อมหลังนี้ว่า *กระท่อมเม็ดทราย* เพราะสร้างจากเม็ดทรายที่มาจากชายหาดทั่วทุกมุมโลก....อย่าลืมน่ะปล่อยเปลือกหอยไว้กับชายหาด... แล้วเอามือกำเม็ดทรายสักหนึ่งกำมือมาฝากฉัน...
ปล.วันนี้มีวลีจากหนังสือมาฝากชาวสะพานน่ะครับ

วลีจากหนังสือ...ข้างหลังภาพ / ศรีบูรพา

•   ฉันตายโดยปราศจากคนที่รักฉัน แต่ฉันก็อิ่มใจว่า ฉันมีคนที่ฉันรัก
•   จะเป็นอะไรก็ตาม จงเป็นเสียอย่างหนึ่ง จะเป็นอะไรมิใช่ปัญหา สำคัญอยู่ที่ว่าจงเป็นอย่างดีที่สุด ไม่ว่าจะเป็นอะไรก็ตาม
สวัสดีครับ

[saphansin]

หนุ่มน้อยก่อหญ้า...*ต่อจากตอนที่แล้ว*
เช้าวันใหม่อีกแล้ว...วันนี้ก่อหญ้ารู้สึกกระปรี่กระเปร่าจังเลย, หน้าร้อนเดือนสี่ ย่างเข้าเดือนห้า ปีนี้ชั่งร้อนและอบอ้าว แต่ก็ไม่เป็นไรเพราะมีตากับยายคอยฉีดน้ำให้กับก่อหญ้าเกือบทุกวัน ความชุ่มชื่นยังคงคอยโอบอุ่มก่อหญ้า, เช้านี้ตากับยายออกมากันแต่เช้า พูดคุยกุกกิกกันไปตามประสาคนเฒ่าคนแก่ ชั่งเป็นภาพที่ทำให้ก่อหญ้าสบายใจ, เสียงตาพูดกับยายว่า *****สนามหญ้าหน้าบ้านเริ่มจะรกแล้วน่ะยาย เราหน้าจะตัดกันสักหิด เดียวตาจะลงมือเอง, เดือนห้านี้ ลูกๆเราจะพาหลานๆกันมาเยี่ยม, คงได้พบกันพรัอมหน้าพร้อมตา พวกหลานๆจะได้วิ่งเล่นกันอย่างสะบายใจ ปีหนี้ได้ข่าวว่า เณรทึกมันจะจัดงานและพาพรรคพวกมาเล่นดนตรีกันด้วย พวกหลานๆของเราจะได้ร้องรำทำเพลงกันอย่างสนุก, พันพรือแล้วยายเตรียมการย่างเหนียวหลามกันน่ะ***
เสียงยายตอบว่า  ***ฉานก็ว่าพันนั้นแหละตาเห้อ, ไอ้หลานคนเล็กลูกเณรปืดมันคงได้ขวบแล้ว ฉานคิดถึงหวังเวิดจังแล้วนิ***
      หนุ่มน้อยก่อหญ้าได้ฟังแล้วรู้สึกอิ่มใจไม่มีอะไรเท่า,อยากจะบอกตาว่า * เอาเลยตาลงมือเลย ก่อหญ้าก็อยากให้ตาตัดแต่งก่อหญ้าให้ดูเตียน, ก่อหญ้าก็คิดถึงพวกเด็กๆเหมือนกัน ปีแล้วสนุกสนานมากเลย เห็นเด็กๆนั่งล้อมวงกันกินข้าวบนสนามหญ้า และได้ฟังลูกๆของตายายพูดคุยถึงเรื่องราวต่างๆมากมาย, ก่อหญ้าอยากให้ถึงเดือนห้าวันว่างเร็วๆจัง ยิ่งปีนี้เณรทึกพาพรรคพวคมาเล่นดนตรีด้วยแล้ว,ก่อหญ้าอยากฟังเพลง, อยากโอนเอนไปตามทำนองดนตรี และเสียงหัวเราะของเด็กๆ*
   และแล้วตากับยายก็ลงมือตัดแต่งสนามหญ้า, ปล่อยให้ก่อหญ้าทำตากุลิปๆ
ยิ้มด้วยความสบายใจ....ในเช้าวันนี้
                        สวัสดีครับ

[saphansin]

ฉันมีเพื่อนคนหนึ่ง, แต่คนในหมู่บ้านต่างว่ากันว่าเขาเป็นคนบ้า... เริ่มต้นที่ฉันได้รู้จักเขานานมาแล้วประมาณสักห้าปีได้, เราพูดคุยกันบ้างครั้ง, กินข้าวด้วยกันบ้างครั้ง, ฉันให้เงินเขาบ้างครั้ง ก็ไม่มากไม่มาย 20 บาท 30 บาท บางวันที่เขาเจอฉันโดยบังเอิณ เขาล่วงเงินในเป๋าให้ฉัน, ฉันได้แต่ยิ้มและบอกว่า *พี่เก็บไว้น่ะ* แล้วเราก็ยิ้มให้กัน ฉันก็เดินไปทำธุระของฉัน, เขาก็เดินไปตามทางที่เขาเคยเดินทุกวัน, ชาวบ้านไม่ชอบให้แก่นั่งหน้าบ้าน เพราะแก่ชอบถ่มน้ำลาย และทิ้งก้นบุหรี่ไม่เป็นที่เป็นทาง, แต่วันไหนที่พี่เขาแวะบ้านฉัน, เขามีระเบียบ เพราะฉันคุยกับเขาด้วยคำพูดที่ดี และเขาทำตามที่ฉันบอก, สำหรับฉันคิดว่าพี่เขาเป็นคนไข้ ไม่ใช่คนบ้า เพระตลอดเวลาที่เรารู้จักกัน แก่ไม่เคยบอกฉันว่า * ผมเป็นคนบ้าน่ะ * บ้างครั้งฉันนึกสงสาร เพราะแม้กระทั้งแก่เดินผ่านบ้านญาติ ก็ไม่มีใครบอกให้แก่นั้งพักก่อน, กลับพูดหยาบคาย และเหยียดหยาม,  เพื่อนฉันคนนี้แก่เป็นคนชอบเดิน จากบ้านที่อยู่ เดินมาถึงตลาด ไปและกลับก็ประมาณ 10 กิโล บ้างวันฉันต้องขับรถไปส่งแก่ที่บ้าน จนชาวบ้านมองฉันว่าเป็นคนบ้าเหมือนกัน แต่ฉันก็รู้สึกดีใจที่ไม่เคยไปบอกใครว่า * กูไม่ได้บ้าน่ะเว้อย * เหมือนเพื่อนของฉันที่ไม่เคยเอ่ยคำนี้ แต่ก็แปลกมีคนหลายคนในสังคมทุกวันนี้ชอบบอกใครต่อใครว่า *ผมไม่ได้บ้าน่ะ* แตกต่างจากวนิพกที่เดินตามยาวถนนที่ถูกชาวบ้านตัดสินว่าเป็นคนบ้าเขาไม่เคยเอ๋ยคำว่า...ผมไม่ได้บ้าน่ะ...
สวัสดี...

[saphansin]

ก่อหญ้า...
เช้าของวันนี้, วันที่ดีๆของผู้คนบนโลกและ วันของธรรมชาติที่ยังอยู่คู่กับผู้คน... เด็กผู้หญิงตัวน้อยน่ารัก อายุกำลังจะได้ 1 ขวบในอีกไม่กี่วันข้างหน้า, เธอกำลังตื่นเต้นอยู่กับการได้เดินโดยมีพ่อช่วยพะยุง, ก่อหญ้าเห็นแล้วรู้สึกปลื้มใจเพราะเป็นครั้งแรกที่ก่อหญ้าได้สัมผัสเธอ, เธอมีแววตาที่ดำคม ผิวเธอสวยงาม มีรอยยิ้มที่เบิกบาน เธอดูเหมือนพ่อของเธอมาก...บ่อยครั้งที่เจ้าหญิงน้อยพยายามจะคลานลงบนก่อหญ้า พ่อก็จะจับผ้าขาม้าที่คล้องไว้รอบอก สอดผ่านแขนจับปลายผ้าขาม้าพะยุงให้เดิน, ช้าๆ แต่ดูงดงาม...ก่อหญ้ารู้สึกตื่นเต้นไปกับเจ้าหญิงตัวนัอย...เธอส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวทักทายผู้คนที่ผ่านไปมาด้วยภาษาสวรรค์, ที่สัมผัสได้ด้วยแววตาและรอยยิ้ม
   ...ครู่หนึ่งต่อมา, ก่อหญ้าเห็นแม่ของเจ้าหญิงน้อย เธอเดินถือชามข้าวออกมา เธอส่งเสียงเรียก * น้องลายไท เจ้าหญิงน้อยของแม่ ถึงเวลากินข้าวแล้วลูก, วันนี้แม่ต้มข้าวกับหมูบดและยอดตำลึงให้ลูก, มาพ่อมาเดียวแม่ป้อนข้าวให้ลูก...พ่ออุ้มลูกไว้น่ะ*...
   สวัสดีปีใหม่ 2554, ขอให้เพื่อนพื่น้องชาวสะพานเพลงมีสุขภาพที่แข็มแข็ง,มีการงานที่รัก,มีคนรักที่เข้าใจ,มีจุดหมายที่เป็นจริง....ปีหน้าเราเจอกันเหมือนเดิม....สวัสดีครับ                     สะพานศิลป์/เกาะพะงัน