มาถึงวัน...วันแห่งวันนี้

[saphansin]

คืบคลานผ่านวันเวลามานานเหลือเกิน...เดินบาง...วิ่งบาง
ระหว่างรอยต่อของเรื่องราว...ข้ามห้วย...ข้ามลำธาร,ข้ามน้ำ...ข้ามทะเล
...สู่สะพานเพลง เชือมโยงเพื่อนผองพี่น้องต่างหัวนอน,ต่างปลายตีน...
...สะพานชีวิตโยงความคิด...ศิลปะงานสร้างสรรค์...
บทเพลงสะพานมีวิญญาญพื้นบ้าน, มีกลิ่นไอของนักเลงบ้านนอก *หมายถึงนักเลงเพลง*
และที่สำคัญการใช้ภาษาพื้นบ้านเกียวข้อกับทำนองทำให้ฟังมีเอกลักษณ์,มีลูกเล่น,มีลีลา*เป็นพระเอกได้เลย,ยกยอกันบ้างไม่ว่าน่ะพี่*
...เพลงสะพาน...สู่สะพานเพลง
   คอเพลง...ฟังเพลงสะพาน....,สวัสดีครับ

[พืช สะพาน]

คุณไม้....

วันนี้ เพลงสะพาน ยังอยู่  อยู่ในที่ที่มันควรอยู่
อยู่ในตลับเทป  ที่รอวัน  ยืดหย่อนยาน
อยู่ในแผ่นซีดี  ที่รอวัน  โดดสะดุด
อยู่ในไฟล์คอมพิวเตอร์  ที่รอวัน ไวรัสเล่นงาน

เพลงสะพาน ที่ทานทน
จะอยู่ในความทรงจำของเรา  ไม่มีวันลบเลือน

เพลงสะพาน จะสามารถทอดข้ามกาลเวลา
หากเราไม่ยึดติดกับความยิ่งใหญ่
เพียงแค่ ทุ่มเทจริงใจกับสิ่งเล็กๆ น้อยๆ  ที่เราทำ

ฟังสิ  บางท่วงทำนอง
ยัง  ติดอยู่ข้างหูเรา
เหมือนจะได้ยิน อยู่ตลอดเวลา....

[saphansin]

...ฉันจำได้ที่บ้านริมคลอง...ทำนองบทเพลงสะพาน..
พุดคุยเรื่องราว....ด้วยมิตรไมตรี...,หยอกล้อกันแบบสร้างสรรค์...
...มาถึงวันแห่งวันนี้...สะพานเพลงยังบันเลงกึกก้องอยู่ในใจฉัน....
***กินข้าวแล้วยังพี่*...สวัสดีครับ

[sumet sapan]

อย่าให้ถึงขั้นเป็นพระเอกเลย
ถึกๆ กันแล้ว
เดือนสิบ  แวะไปกินข้าวค่ำที่บ้านปากนครนะน้อง
ข่าวว่าคุณเฉิ่มเขาก็จะไปกินปลาแหยงหมูด้วย
อย่าลืมหอบเอาแมนโดลินไปใส่เสียงเพลงให้พี่ด้วย
ถ้าเบื่อที่จะเล่นมัน  ก็ทิ้งๆ แกล้งลืมไว้ที่ปากนครก็ได้...
...ถ้ามีตังค์เยอะ  ซื้อเครื่องดนตรีไปทิ้งไว้ให้เพื่อนๆ พี่ๆ ไว้ทำเพลงก็ดี
ดีม่าย..

[saphansin]

มาถึงวันแห่งวันนี้...
มันคงแข็มแข็งเหมือนเดิม, การที่ผมใช้วลีนี้เพราะเป็นวลีที่ผมชอบ...จากบทเพลง,เพลงหนึง บ่อยครั้งที่อยู่ในบรรยากาศของเพื่อนผอง ผมจะเล่นกีตาร์และ ร้องเพลงนี้เมื่อจบเพลงผมจะบอกเพื่อนว่าผมรู้จักเพลงนี้จากพี่ๆวงสะพาน *หนทางที่เราใขว่ขวัญ*
.....วันนี้หรือวันไหนๆผมมีกำลังใจเสมอ...*มีงานการที่เรารัก, มีคนรักที่เข้าใจ, มีจุดหมายที่เป็นจริง* อีกหนึงวลีที่ตรึงอยู่ในใจ....
     ครั้งหนึ่งนานมาแล้ว จนกระทั้งเราโคจรมาพบกัน...เราก็มีวันนี้, วันนี้เป็นวันที่ดี วันที่รู้สึกถึงตัวเองได้ทำงานที่รัก...พูดคุยกับตัวเองถึงอดีตกับสิ่งที่เราเคยคิด และเราก็มีเพื่อนตลอดเวลาที่เราหายใจ....ความห่างเหินมิทำให้เราท้อแท้ เราจึงไม่สามารถปฏิเสธตัวเองได้ว่าเราก็สวยงามพอ ...นั้นคือมันเป็นศาตร์และศิลป์ในบางบทเพลงของสะพาน..
....นานเหมือนกันกว่าเราพบทางใผ่ขวัญและรู้จักตัวเอง......ไม่สามารถมีใครบอกได้และไม่มีใครถามถึงหนทางที่เราใผ่ขวัญ,เรามีศรัทธาและกำลังใจเสมอ,หลายชีวิตมีเส้นทางของความบอบชำ,เราสัมผัสและสำนึกในความบอบช้ำของเขา...เพราะอะไรล่ะ
...............เพราะเรามีศาตร์และศิลป์,พร้อมที่จะให้กำลังใจ, ทุกถ้อยคำของวลีของบทเพลงชีวิต..นั้นก็เป็นคำตอบ
.............บางอารมย์ที่เรารู้สึกเศร้าและดีใจ...นั้นก็คือคำตอบ, เราจึงมีน้ำตาให้กับความเศร้าใจและดีใจเสมอ,เรามิได้บอบบางและปล่อยวาง,ความแข็มแข็งในจิตวิญญาญยังคงเรียกร้องในสิ่งที่ถูกต้องเสมอ....และตลอดไป...

*ปล. พี่เมธผมมีเครื่องมือ 1 ชิ้น,เพื่อนชาวฝรั่งเศษซื้อมาฝาก,อุปไว้ก่อนไม่บอก,วันที่ 10 กันยายน 2552 จะเข้าไปที่บ้านชายคลอง
เนือยข้าวแล้ว....บ่าย ..บาย ปู้นๆ..*สวัสดีครับ*

[พืช สะพาน]

น้องไม้
ว่างๆ
ไปกินข้าวบ้้านพี่มั่งกันแลถี

[i-Chem]

น้าพืช อย่าไปชวนมั้นเหลย หว่างนี้เขาอยู่ทรงเหมือนเถ้าแก่วัวชน
ขับรถฟอร์จูนเนอร์ใหญ่โต รอแต่ว่าเมียมั้นอี้ล็อกคอไปอยู่กาญจนบุรีต่อใดนี่แหละ 5555

[saphansin]

เพื่อนเฉิ่ม,คิดถึงเพื่อนเสมอ ครั้งล่าสุดดีใจมากเพื่อน...นานเหมือนกัน...
เพราะเพื่อนมีคำพูดที่ดีๆต่อเพื่อนเสมอ...ผมกลับบ้านเดือนสิบแล้วผมจะโทรหาเพื่อนน่ะครับ

[พืช สะพาน]

เดือนสิบ ทีแรกผมตั้งใจจะย่องหลบบ้าน
แต่ติดประชุม  ตามประสาข้าราชการ  ยาว....
ตลอดสัปดาห์หน้า  ที่ กทม.

และพอเว้นไปหนึ่งสัปดาห์  ประชุมต่อ ที่พัทยา
นี่และหนา ข้าราชการไทย....

ถ้าใคร หลบเมืองคอน แวะหาครูเมธ
ขอเพลง "ชิงเปรต" ฟังแล
เพลงนี้ เกือบอยู่ในชุด สะพาน ๑ ใต้สำนึก

[saphansin]

ความสวยงามของคน* ความรัก,เอื้ออาทรมิตรภาพด้วยความจริงใจ
บทเพลงที่มีเรื่องราวถึงเพื่อนมีมิตรภาพที่งดงามเสมอ,เพื่อนคือเพื่อนที่ยังอยู่หรือเพื่อนผู้จากไปในความทรงจำของคุณและของฉัน ต้องหยิบมาคิดถึงทุกครั้งที่คิดถึงเพื่อน,สังคมทุกวันนี้มีความหมายของคำว่าเพื่อนมากมาย,มีเพื่อนรัก,มีเพื่อนร่วมงาน,มีเพื่อนบ้าน *neighbour* ,แม้แต่ประเทศก็มีเพื่อนบ้าน ประเทศเพื่อนบ้าน,เวปก็มีเวปเพื่อนบ้าน เพื่อน...และในบางเวลาคนเราก็ยังใช้คำว่าเพื่อนต่อสิ่งที่ชอบ,บางเวลามีหนังสือเป็นเพื่อน,มีเจ้าเสือเป็นเพื่อน*แมวที่เลี้ยงไว้ตั้งชื่อว่าเสือ*,ทุกลมหายใจเราจึงมีเพื่อน ความห่างไกลในความเป็นเพื่อนเมื่อมาเจอกัน,มิตรภาพ,ความรู้สึกเก่าๆในความทรงจำก็ไม่เคยลืมที่จะพูดถึงความทรงจำในตัวของเพื่อน... บางคนบอกว่าฉันมีเพื่อนน้อยมาก,บางคนบอกว่าฉันมีเพื่อนมากมาย,มากหรือน้อยนั้นก็คือเพื่อน,ที่สำคัญเพื่อนดีและมีคุณภาพทางความคิด,เพื่อนที่คอยช่วยเหลือค่ำจุนในยามเจ็บไข้และเดือดร้อน,เข้าใจให้อภัยต่อเพื่อนในยามพลาดพรั้ง...คำว่าเพื่อนแท้จึงสวยงามเสมอ,ไม่แตกต่างที่จะใช้คำว่า*ความสวยงามของคน*และกับบางคนที่เราไม่รู้จักก็รู้สึกเหมือนเป็นเพื่อน,เพื่อนที่ทำงานในสังคมอย่างดีงาม,เพื่อนที่ทำกิจกรรมสร้างสรรค์เพื่อสังคม,เพื่อนผู้เขียนเพลงชีวิต,เพื่อนผู้เขียนหนังสือและเพื่อนผู้สร้างสรรค์งานศิลปะ,วัฒนธรรมต่อสังคม.....*สำหรับฉันเพื่อนอยู่ทุกหนบนแผ่นดิน*
....ปล.ข้าราชการไทยก็เป็นเพื่อนของฉัน...บ่าย..บาย..ปู้นปู้น...แขบไปชิงเปรต,สวัสดีครับ

[sumet sapan]

เปรตเดือนสิบที่เมืองคอน  รอเพื่อนหลบบ้าน

เฝ้าแลเครื่องมือที่ไม้ว่า.. ด้วยระทึก!!!

[saphansin]

หักดิบด้วยกฏธรรมชาติ...
รอบตัวเองถูกจดจ้องด้วยสายที่น่าสมเพท และน่าเวทนาเสียเหลือเกิน สิ่งที่สัมผัสได้ก็คือความอหังกาของชายคนนี้...เขาเขียนบทตัวเองให้เป็นคนเลว และรางวัลชีวิตเขาก็คือความเลว ที่ธรรมชาติมอบให้ เขาบอกกับทุกคนบนถนนสายนี้..รถประจำทางสายสุดท้ายคงไม่มีป้ายให้จอด เขาจะไม่ลงกลางทางอีกแล้ว สุดปลายทางของรถคันนี้ เขาจะไปยืนอยู่ตรงนั้น ณ ที่เขาตั้งใจ และปรารถณาไว้  ตลอดเวลา...ที่ผ่านมาเขาบอกว่าเขาลงกลางทาง จึงทำให้มีทางหลายทางให้เลือกเดิน...ทางที่ไม่มีป้ายบอกทาง เขาจึงปล่อยใจไปตามทาง พบปะผู้คนมากมาย อยู่ในโลกโลกียณ์ชนสับสนกับโลกมายา และท้าทายกับสิ่งเลวร้ายของสังคม เขาเสพมนต์ตรามีลีลาในการเครื่อนไหว..ช้า และรวดเร็ว ตลอดเวลาเขามีโอกาสเลือกในสิ่งที่ดีมากมายแต่เขาปฏิเสธ...แม้กระทั่งความรักอันงดงาม เขามีความดีให้กับคนบางคนแต่ไม่ได้ทุกคน “หนังสือหลายเล่มที่เขาอ่านทุกถ้อยคำ และความหมายก็มิอาจเหมือนชีวิตจริง” ช่วงเวลาหนึ่งของชีวิตเขาเลือกที่จะโดดเดี่ยว ฝังตัวอยู่กับธรรมชาติ อยู่กับสัตว์ ต้นไม้ ทะเล ภูเขา มีเวลาได้พูดคุยกับคนผ่านทางเป็นบางครั้ง เขาท้าทายความโดดเดี่ยว เพื่อที่จะได้ใกล้ชิดธรรมชาติ ความเหงาเข้ามาทักทายเขาบางครั้ง แต่เขาไม่เคยกลัว ปล่อยให้มันเกิดให้มันเหงาสุดๆ แล้วจะรู้ว่าหัวใจเปลอะบางหรือแข็มแข้ง เขาไม่มีความกลัว เขาจึงมองผ่านความเหงา....
   เขาขึ้นนั่งรถประจำทางสายนี้ เขาเลือกนั่งด้านหน้า เพราะทัศนวิสัยในการมอง มันมีมุมมองกว้างกว่าที่ผ่านมา เมื่อรถวิ่งผ่านทาง เขาจำได้เขาเคยลงตรงนั้น...ตรงนี้... เขาแอบยิ้มคิดถึงวันเวลาที่หายไปกับเรื่องราวบนเส้นทาง และการเรียนรู้ ทุกข์บ้างสุขบ้าง พบปะเพื่อนมากมายจากทั่วโลก และหญิงสาวจากต่างแดนที่เคยมอบความรักและเรียนรู้การใช้ชีวิตด้วยกัน แม้ว่าบางคนจะใช้เวลาอยู่ด้วยกันเพียงไม่นาน แต่อย่างน้อยเธอก็สอนการใช้ภาษา และบอกเล่าการใช้ชีวิตในบ้านของเธอ ....โลกและชีวิตจากการเรียนรู้บนเส้นทางที่ธรรมชาติขีดเส้นไว้มันชั่งเป็นมหาลัยที่สอนคนอย่างเขาให้ได้สัมผัสทั่งที่เขาไม่เคยเดินไปยังแผ่นดินต่างแดนเลย...
   บางเวลาเขาเลือกเสพมนต์ตราเพราะต้องการรู้รสชาดต้องการปลดปล่อย และเดินตามทางแห่งมนต์ตรา แต่เมื่อหมดฤทธิ์แห่งมนต์ตรา เขากลับมาเป็นตัวของเขาเอง, เขาบอกว่าเขาเป็นตัวกำหนดมนต์ตรา, มนต์ตราไม่สามารถมากำหนดตัวของเขา เพื่อนของเขาหลายคนถูกมนต์ตรากำหนดจนไม่สามารถดึงจิตวิญญาณของตัวเองกลับมาได้ หลายต่อหลายคนมอบชีวิตไปกับมนต์ตรา และจมเรือชีวิตของตัวเองลงกลางห้วงทะเลลึกโดยไม่สามารถทวงคืนได้
   รถประจำทางสายนี้ยังคงวิ่งไปเรื่อยๆ คนขับรถบอกเขาว่า มันวิ่งมาได้ครึ่งทางเอง ครั้งที่แล้ว คุณลงตรงนี้ และหายไปหลายปี เขายิ้มเล็กๆที่มุมปาก และอยากหัวเราะ บางเรื่องราวมันเป็นเรื่องตลกน้ำตาไหล เขาคงไม่ลงที่เดิม เพราะสำหรับเขามันเป็นรถเที่ยวสุดท้าย หากเขาตกรถเที่ยวนี้เป้าหมายของชีวิตที่ตั้งใจไว้ คงยากที่จะไปถึง...คนขับรถบอกว่า เส้นทางสายนี้ไม่มีป้ายบอกทาง หากเขาลงกลางทาง เขาต้องถามทางต่อไปเพื่อไปยังที่ๆเขาต้องการ...แต่รถคันนี้มีจุดหมายปลายทาง ถ้าคุณต้องการไปถึงจุดหมายปลายทาง...ผมจะพาคุณไปน่ะครับ
.........................................................................ไม้  พันธุ์รังษี
......ปล.ถ้าไปน่านก็มีป้ายบอกทาง,แต่เส้นทางชีวิตไม่มีป้ายบอกทาง...คิดถึงเพลง
......ฝั่งน้ำเอ่ย..ฝั่งน้ำน่าน, ยามตะวันสายันสั่งลา...
......โรยรอนรอนอ่อนแสง.....
จำเนื้อไม่ได้,นานมากแล้วแต่ไฟเราะมากครับ,...สวัสดีครับ,บาย บ่าย,ปู้นๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

[saphansin]

ไม่มีอะไรเลยครับ,ก็แค่หยิบปากกามาขีดเขียน,และทดสอบมารตระฐานในการคิดการอ่านเพราะข้อเขียนไม่สามารถตัดสินการดำเนินชีวิต,ยังมีแม่น้ำอีกหลายพันสายที่ต้องสร้างสะพานทอดให้ผู้คนเดินก้าวผ่านไป...มาถึงวัน..วันแห่งวันนี้,ชีวิตยังต้องเดินทางไม่ว่าจะเป็นใคร,บางคนไม่เครื่อนไหวแต่อาจเดินทางด้วยความคิด,บางคนเดินทางไปโดยไม่คิดถึงจุดหมายปลายทาง,..สวัสดีครับ

[i-Chem]

เข้าใจเพื่อน..

ฟังเพลง "เส้นทางที่เราใฝ่ฝัน" กับ "วิถีคนธรรพ์"ของครูเมธ แล้วลองไปฟัง "บั้นปลายของความฝัน" แลต๊ะ
สสามเพลงนี้ เกิดขึ้นในเส้นทางเดียวกัน แต่สองเพลงแรกคือการเริ่มต้นในคนละเส้นทาง และอีกเพลงหนึ่งคือปลายทางที่ร่วมกัน


ปล..เพลง "บั้นปลายของความฝัน" ขอฟังเอาจากพี่พืชเอง ส่วน "วิถีคนธรรพ์" คิดว่าเพื่อนคงได้ฟังจากครูเมธแล้ว

[sumet sapan]

เรื่องราวของไม้  พันธุ์รังษี  คล้ายกับชีวิตของ "ชายติดเกาะ" คนหนึ่งที่ผมรู้จัก
ผมเขียนเพลงให้เค้าในวันแต่งงาน
แต่ผมส่งเพลงเป็น Mp 3 ไม่เป็น
ต้องรอให้เพื่อนคนนั้น ส่งให้แฟนเพลงได้ฟังกัน ณ ที่นี้...
รอ..ละกัน...