คนที่ควรนึกถึงไม่แน่ใจว่าผมจะเปิดกระทู้อย่างเศร้าหมองเกินไปหรือเปล่าสำหรับบ่ายนี้...
แต่มันติดค้างอยู่อารมณ์ส่วนลึกมาเกินสี่ห้าวันแล้ว
ข้างนอกฝนกำลังตกพรำ....
จึงขอลากขบวนอักษร ต้อนข้อความขึ้นสะพานเพลง
เพื่อบอกเล่า ถึงอาณาบริเวณของความรู้สึกสูญเสีย
ที่นับวันเริ่มกินวงกว้าง
ความสูญเสียที่ยิ่งนับวัน เรายิ่งเจอ
เมื่อเราเริ่มร่ำรวยด้วยเลขอายุ
ผมใคร่ขอพื้นที่ตรงนี้ เพื่อ ไว้อาลัย...ผมกำลังจะหมายถึง วาระการจากโลกนี้ไปอย่างไม่มีวันกลับ
ของผู้ชายคนหนึ่ง ผู้ซึ่งไม่มีผู้อ่านกระทู้นี้ท่านใดได้เคยรู้จัก
แต่ผมขอพื้นที่ ที่จะจารึกเรื่องราวเล็กๆน้อยนี้ไว้
เพื่อคารวะ คนที่มีใจสร้างสรรค์งานเพลง
แม้ขณะเพียงแค่เสี้ยวหนึ่งของชีวิต....
เขาคนนั้นคือ
“พี่เอ๊ด” นิพัทธเวช สืบแสงผู้ชายร่างสูงโปร่ง ไว้เรียวหนวดเหนือริมฝีปากเป็นเอกลักษณ์
หากจะย้อนหลังไปอย่างยาวนาน พี่เอ๊ด มีสถานะ เป็นนักวิจัย ของสถาบันวิจัยชาวเขา
มีผลงานทางวิชาการ เกี่ยวกับชนเผ่าบนพื้นที่สูง ทางตอนเหนือประเทศมากมาย
ชนิดที่หากเรา ค้นชื่อ นิพัทธเวช สืบแสง ในกูเกิ้ล เราจะพบบรรณานุกรมหนังสือจำนวนหนึ่ง
ที่ฟ้องคุณประโยชน์ของพี่เอ๊ด ที่มีต่อโลก
แต่ในมิติที่ผมได้สัมผัส
พี่เอ๊ด เป็นผู้มีใจรักทางด้านดนตรีเป็นอย่างยิ่ง
ผมเคยไปเยี่ยมบ้านพักพี่เอ็ด ในมหาวิทยาลัยเชียงใหม่
เมื่อหลายปีก่อน พบว่าในห้องนอนมีเครื่องดนตรี ทั้งกีต้าร์
คีย์บอร์ด เครื่องคอมพิวเตอร์ เต็มไปหมด
พอๆ กับขวดสุรา เปล่าๆ ที่ทุกขวด มีก้นบุหรี่อัดอยู่ แทบทุกขวด
แบบไม่ต้องสูบก็ได้สูดกลิ่น
พี่เอ๊ดดื่มเหล้า ราวกับน้ำเปล่า สีหน้าเรียบเฉย ไม่บูดเบี้ยวเหยเก แม้รสเหล้าจะร้อนแรงปานใด
และทั้งบุหรี่ สุรานี้เองทำให้พี่เอ๊ด ต้องจากโลกนี้ไปอย่างไม่มีวันกลับ เมื่อวันที่ ๑๑ กรกฎาคม ๒๕๕๓
และมีงานพระราชเพลิงศพที่ กทม. เมื่อวันเสาร์ที่ ๑๗ กรกฎาคม ที่ผ่านมา
แต่ทว่า ผมไม่ได้เดินทางไปร่วม.....
ผมได้แต่ ค้นหาซีดีเพลงเก่าๆ เพื่อจะพบกับงานเพลงชุดหนึ่ง
ที่ผมกับพี่เอ๊ด รวมทั้งเจ้าหน้าที่ศูนย์พัฒนาและสงเคราะห์ชาวเขา ทางจังหวัดภาคเหนือตอนบนหลายคน หลายศูนย์ ได้มาร่วมงานกัน
ในวาระที่ กองสงเคราะห์ชาวเขา ได้ปิดตำนานการพัฒนาบนพื้นที่สูงลงไป
และพี่เอ๊ด เป็นหนึ่งในหัวขบวนตัวตั้งตัวตี ในการรวบรวมเอาเพลง เกี่ยวกับงานพัฒนาชาวเขา
ที่บรรดาเจ้าหน้าที่เขียนและร้องกัน สืบเนื่องกับชีวิตการทำงานพัฒนาชาวเขา
และประสานบรรดานักร้อง นักดนตรี จากศูนย์ต่างๆ
มาร่วมกันทำอัลบั้มเพลง เมื่อเดือนกันยายน ๒๕๔๕
ชื่อชุด
“สืบสานตำนานเพลงพัฒนาชาวเขา” ทำการบันทึกเสียงที่ห้องบันทึกเสียงเล็กๆ ที่จังหวัดเชียงใหม่
และผม ได้มีส่วนร่วม ในการเรียบเรียงดนตรี เล่นดนตรี ร้องเสียงประสาน อยู่หลายเพลง
สำหรับพี่เอ๊ด ทุ่มเทกับงานเพลงชุดนี้มาก
ในการทำดนตรี มือจับกีต้าร์อยู่ตลอดเวลา
พร้อมรินเหล้า จุดบุหรี่ สลับกันไปทั้งคืน จนงานเพลงเสร็จสิ้น
หลังจากงานนั้น ผมพบกับพี่เอ็ดคราวใด เราจะเสวนากันเรื่องเพลงและดนตรี เป็นเรื่องหลัก
จึงได้รู้ว่า พี่เอ๊ด มีเพื่อนอยู่ในกลุ่มดนตรี บัตเตอร์ฟลาย (คุณจีรพรรณ อังศวานนท์)
และในลมหายใจที่คลุ้งควันบุหรี่ของพี่เอ๊ด มีดนตรีแทรกผสมเป็นลมหายใจเข้าออก
ผมและครูเมธ ได้มีโอกาสแจมเพลงกับพี่เอ๊ด
เมื่อคราวเพื่อนผอง พี่เอ๊ด นำคณะมาเที่ยวหมู่บ้านหุบเขาบนดอย บ้านสันเจริญ
เป็นช่วงเวลาที่ครูเมธเดินทางไปหาผมที่จังหวัดน่านพอดี
จึงมีภาพ พืชและเมธ สะพาน แจมเพลงกับพี่เอ๊ด ดังที่นำมาลงไว้ ณ ที่นี้
ผมไม่แน่ใจว่าครูเมธ จะจำพี่เอ๊ดได้หรือไม่
แต่ครูเมธ จำพี่จวบ มือกลอง มือเพอร์คัสชั่น คู่ใจผมที่เมืองน่าน ได้อย่างแน่นอน
บัดนี้ ทั้งพี่เอ๊ด และพี่จวบ คงได้ไปตั้งวงแจมทั้ง เหล้า บุหรี่ ดนตรี รอเรากันอยู่ในภพหน้าโน่นแล้ว
(ภาพขณะบันทึกเสียง พี่เอ๊ดกำลังจ้องมองพี่จวบอย่างยิ้มๆ)ผมทำสำเนาเพลงและปก พร้อมสละแผ่นซีดีต้นฉบับ“สืบสานตำนานเพลงพัฒนาชาวเขา”
ฝากไปให้ลูกชายพี่เอ๊ด
กำชับให้บอกลูกชายพี่เอ๊ดว่า
งานเพลงบทนี้ พ่อมีบทบาทสำคัญยิ่งในการทำดนตรี
แม้เป็นงานเพลงเล็กๆ ที่แอบอิงในกระแสราชการ
อาจดูต่ำต้อยด้อยค่าเมื่อเทียบกับงานเพลง อื่นๆ ที่มีในโลก
จะอย่างไรก็ตาม ผมเพียงอยากให้ลูกชายพี่เอ๊ด ได้รู้สึกภูมิใจในตัวพ่อ
และจะสั้นจะยาว จะใหญ่จะเล็กอย่างไร
คนริอ่านสร้างสรรค์งานเพลงงานดนตรี กล่อมโลก
เป็นคนที่ควรนึกถึง
แม้ว่า ในขณะที่เขามีชีวิตอยู่
เราอาจจะลืมพวกเขา
ไม่เคยแยแส สนใจใยดีพวกเขาเลย
ไปดีเถอะพี่เอ๊ด เดินทางไปพบกับพี่จวบ
และอีกไม่นาน กาลเวลาจะส่งนักดนตรี นักร้อง นักเพลง
ที่โลกไม่ต้องการ
ไปสมทบคบคิดกับบรรดาพี่ๆ ทางโน้น
อีกนาน หรือไม่นาน
ไม่รู้ได้..
แต่เราจะได้พบกัน....
