รุงรังมาแว้ว

[rung]

 บอกไว้ก่อนนะครับเรื่องนี้ผมถูกบังคับจาก อ.สุเมธ ให้มาเล่าที่มาของเพลง หุบเขาฝนโปรยไพร ( ออกตัวก่อนได้เปรียบไง ) ว่าไปแล้ว มันก็คงป็นโอกาศดีๆที่เข้ามาช่องนั้น ผมได้ขึ้นกรุงเทพพร้อมกับ อ.สุเมธ ซึ่งตอนนั้น อ.สุเมธไปศึกษาต่อปริญญาโท ผมเลยตามเพื่อทำงานเพลงของ วงสะพานชุด ใต้ลมรัก ให้เส็รจและแล้วต่อมาผมก็ได้ศึกษาเก๊ยวกับการซ่อมเครื่องเสียงต่างๆที่ร.ร.กรุงเทพรังสิต ด้วยความอุปการะคุณของ พี่เจน สงสมพันธ์ และมีดิเรก นนทชิต เป็นผู้ปกครอง พร้อมกับ อ.สุเมธ สอดจิตต์ เป็นที่ปรึกษา (อิ อิ  แบ็กแน่น)ได้ทำงานและเรียนในร.ร.ไปพร้อมๆกัน จากค่าสมัครเพียง 1,000บาท เท่านั้นเองครับ หลังจากนั้น อ่อ..ช่วงนั้นก็รู้สึกว่าเดือนเมษายน อากาศสุดยอดเลยที่ดาษฟ้าตึกชรา ( พวกผมให้สมญานามตึกพรรค์นั้นกันเองนะ ) วันนั้นเป็นวันที่ ประมาณ13-14เมษายนนี่แหละ อากาศร้อนเอามากๆเลย เหมือนตับอิไหม้ ผมทำงานอยู่ข้างล่าง คือ ทำงานชั้นแรกแต่พักอยู่ดาษฟ้า ( ตึกมี 5 ชั้น ) ได้เวลาพักเที่ยงครับพี่น้อง ( เสียงดังมาจากด้านนอกห้องช่าง ) ผมก็ขึ้นไปกินข้าวเที่ยงชั้น 2 หลังจากนั้นก็ขึ้นไปห้องพักเพื่อไถ่ถามอาจารย์หนุ่มว่ากินข้าวกินไหรแล้วยัง ทันทีที่ผมถึงหน้าห้องก็ได้ยินเสียงตะโกนออกมาจากในห้อง เส็รจแล้วรุงรังเห่อ ผมเขียนมันเส็รจแล้ว ผมก็ลงที่เก้าอี้พลาสติกหน้าห้องด้วยความที่ มันอิ่ม และก็อิ่ม ก็ได้แต่พูดเบาๆว่า ไอ้ไหรเล่าครูเมธ ไม่ทันได้ทำไหรอาจารย์หนุ่มเขาก็หยิบกีต้าร์ตัวโปรดของเขาแล้วเดินมาข้างๆผม แล้วเล่นเพลง หุบเขาฝนโปรยไพร ให้ผมฟัง จนจบด้วยความยาวถึง 7 นาทีกว่าๆ ผมเลยถามถึงจุดประสงค์ของการเขียน อาจารย์หนุ่มได้บอกผมว่า ผมเขียนให้คุณกนกพงษ์ แล้วจะเอาเพลงนี้ใส่ในอัมบั้ม ใต้ลมรัก กัน ผมก็ตอบด้วยน้ำเสียงที่ภูมิใจว่า ok ซึ่งก็แปลว่า ตกลง ตรับ แต่ก่อนอื่นครูเมธ คุณต้องนอนพักผ่อนสมองก่อนแล้วพรุ่งนี้เราค่อยพูดถึงโครงสร้างส่วนอื่นๆของเพลงกัน ผมพูดด้วยสงสารเพื่อน เพราะมีที่ไหนละครับ อากาศก็ร้อน แถมอยู่ดาษฟ้า พดลมอย่าหวังเลยว่าจะผ่อนคลายความร้อนได้ แต่อาจารย์หนุ่มเขียนเพลงที่เย็นๆ อย่างเพลง หุบเขาฝนโปรยไพรได้ มันเป็นความมานะที่ไม่ได้สนใจ ร่างกายและสมองตัวเองเลยครับ สุดท้ายอาจารย์หนุ่มก็ได้พักผ่อน แต่จนแล้วจนรอดเพลงหุบเขาฝนโปรยไพร ก็ไม่ได้ใส่ในอัลบั้ม ใต้ลมรักอยู่ดีเพราะความอลังกาลของ หุบเขาฝนโปรยไพรครับผม    
                                                                                              

[sumet sapan]

ฮา  รุงรังของผมมาแว้ว...
หลังจากรอเค้ามานานกว่าจะได้รายงานตัว

เอาอีก...  รุงรังต้องเล่าอีก  เล่าเรื่องราวเกี่ยวกับ "หุบเขาฝนโปรยไพร" ในมุมมองของคุณไปเรื่อยๆ
ขาดตกบกพร่องตรงไหน  ผมจะคอยตอด... อิๆ

[rung]

 ฉุกอิแล้ว ครูเมธจอมฉุก เอาเป็นว่าถ้ามีเวลาจะเขียนให้อีกนะ อิ อิ 

[Paew]

เพิ่มมาอีกเพลงหนึ่งหล่าวกับที่มาที่ไปของเพลง จะคอยติดตามอ่านครับคุณรุงรังมาแว้ว เขียนบอกมาให้เหม็ดฉาดอย่าหยบแล้วอย่าอุกเหมือนอาจารย์เมธ

[rung]

 คอมมันไข้ไป1วันเลยไม่ได้ทำไหรเลย เอาไว้มันหายไข้แล้วค่อยเล่าให้ฟังแล้วกัน ยังมีเรื่องเด็ดอีกเยอะ ขอบคุณครับ

[หมาหัวใจอิสระ]

เก็บข้อมูล




 


แหะๆ

[rung]

 วันนี้ผมมีข้อความดีๆมาฝากเพื่อนๆ กัน แบบว่าผมหาข้อมูลที่จะเอาไปอ่านในรายการที่ teenee.com ไปเจอข้อความนี้ ซึ่งเหมาะมากๆเลยสำหรับจะให้เพื่อนๆ เป็นเรื่องของพ่อคนหนึ่งที่สอนลูกบ่าวเรื่องมิตรภาพของเพื่อน ลองอ่านดูนะ ชื่อเรื่องว่า " ตะปูใจ" เด็กน้อยคนหนึ่งมีสีหน้าแสดงอารมณ์ไม่ค่อยดีนัก พ่อของเขาจึงได้นำตะปูมาให้เขา1ถุง และได้บอกกับเขาว่า " ทุกครั้งเวลาที่เขารู้สึกโมโห หรือโกรธใครซักคนให้ตอกตะปู 1 ตัวเข้าไปกับรั้วหลังบ้าน " วันแรกผ่านไปเด็กน้อยคนนั้นตอกตะปูเข้าไปที่รั้วหลังบ้านถึง 37 ตัว และก็ค่อยๆลดจำนวนลงเรื่อยๆ ในแต่ละวันผ่านไปก็ลดจำนวนลง เพราะเขารู้สึกว่าการควบคุมอารมณ์ตนเองเริ่มสงบลง และแล้วหลังจากที่เขาสามารถควบคุมตนเองได้ดีขึ้นใจเย็นมากขึ้น เขาจึงเข้าไปพบกับพ่อและบอกกับพ่อของเขาว่า เขาสามารถควบคุมอารมณ์ของตนเองได้แล้ว พ่อยิ้ม และบอกกับลูกชายว่า " ถ้าเป็นเช่นนั้นลองพิสูจน์ให้พ่อรู้โดยทุกๆครั้งที่สามารถควบคุมตนเองได้ ให้ถอนตะปูออกจากรั้วบ้าน 1 ตัวทุกครั้ง " วันแล้ววันเล่าเด็กน้อยค่อยๆถอนตะปูออกทีละตัวจาก 1 เป็น 2 จาก 2 เป็น 3 จนในที่สุดตะปูถูกถอดออกจนหมด เด็กน้อยดีใจมากรีบวิ่งไปบอกพ่อ " ผมทำได้ในที่สุด ผมก็ทำสำเร็จ พ่อไม่ได้พูดอะไร แต่ได้จูงมือลูกชายไปที่รั้วหลังบ้าน " เจ้าลองมองที่รั้วเหล่านั้นสิ มันไม่เหมือนเดิมแล้ว เพราะมีรอยตะปูเต็มไปหมด จำไว้นะลูกเวลาทำอะไรลงไปโดยใช้อารมณ์ สิ่งนั้นมันจะเกิดเป็นรอยแผล ต่อให้ใช้คำพูดว่าขอโทษ สักกี่หนก็ไม่อาจลบความเจ็บปวด ไม่อาจรบรอยแผลที่เกิดขึ้นกับคนนั้นได้ เพื่อนเปรียบเสมือนอัญมณีที่หายาก เป็นคนทำให้เรายิ้ม ให้กำลังใจยินดีเมื่อเราประสบความสำเร็จ ปลอบใจเมื่อยามเศร้าร่วมทุกข์ร่วมสุขกับเรา และจริงใจกับเราเสมอ จงระวังในสิ่งที่เราทำลงไปไม่ว่าจะเป็นคำพูดหรือการกระทำ และจดจำไว้เสมอว่าคำ ขอโทษ ไม่ว่าเขาจะยกโทษให้เรา หรือ ไม่ แต่สิ่งที่มันเกิดขึ้นคือรอยร้าว แผลเป็นที่เค้าคงไม่อาจลืมมันได้ตลอดไป
เป็นไงกันบ้าง น้ำตาค้างหนวยป่าว จบเท่านี้ก่อนนะ มีเรื่องอะไรดีๆ จะเอามาฝากอีก วันนี้ บาย 

[sumet sapan]

ฮา...
รุงรัง กำลังเป็นนักปราชญ์
น่าแปลกไหม พี่น้อง... อิ อิ

[พืช สะพาน]

ระวัง
เรื่่องพรรค์นี้
เป็นเพลงได้......

มาเล่าคว้างๆ
ลักแต่งเสียแหละ....ฮา

ตะปูใจ + ฆ้อนอารมณ์

[i-Chem]

วันนี้ผมมีข้อความดีๆมาฝากเพื่อนๆ กัน แบบว่าผมหาข้อมูลที่จะเอาไปอ่านในรายการที่ teenee.com ไปเจอข้อความนี้ ซึ่งเหมาะมากๆเลยสำหรับจะให้เพื่อนๆ เป็นเรื่องของพ่อคนหนึ่งที่สอนลูกบ่าวเรื่องมิตรภาพของเพื่อน ลองอ่านดูนะ ชื่อเรื่องว่า " ตะปูใจ" เด็กน้อยคนหนึ่งมีสีหน้าแสดงอารมณ์ไม่ค่อยดีนัก พ่อของเขาจึงได้นำตะปูมาให้เขา1ถุง และได้บอกกับเขาว่า " ทุกครั้งเวลาที่เขารู้สึกโมโห หรือโกรธใครซักคนให้ตอกตะปู 1 ตัวเข้าไปกับรั้วหลังบ้าน " วันแรกผ่านไปเด็กน้อยคนนั้นตอกตะปูเข้าไปที่รั้วหลังบ้านถึง 37 ตัว และก็ค่อยๆลดจำนวนลงเรื่อยๆ ในแต่ละวันผ่านไปก็ลดจำนวนลง เพราะเขารู้สึกว่าการควบคุมอารมณ์ตนเองเริ่มสงบลง และแล้วหลังจากที่เขาสามารถควบคุมตนเองได้ดีขึ้นใจเย็นมากขึ้น เขาจึงเข้าไปพบกับพ่อและบอกกับพ่อของเขาว่า เขาสามารถควบคุมอารมณ์ของตนเองได้แล้ว พ่อยิ้ม และบอกกับลูกชายว่า " ถ้าเป็นเช่นนั้นลองพิสูจน์ให้พ่อรู้โดยทุกๆครั้งที่สามารถควบคุมตนเองได้ ให้ถอนตะปูออกจากรั้วบ้าน 1 ตัวทุกครั้ง " วันแล้ววันเล่าเด็กน้อยค่อยๆถอนตะปูออกทีละตัวจาก 1 เป็น 2 จาก 2 เป็น 3 จนในที่สุดตะปูถูกถอดออกจนหมด เด็กน้อยดีใจมากรีบวิ่งไปบอกพ่อ " ผมทำได้ในที่สุด ผมก็ทำสำเร็จ พ่อไม่ได้พูดอะไร แต่ได้จูงมือลูกชายไปที่รั้วหลังบ้าน " เจ้าลองมองที่รั้วเหล่านั้นสิ มันไม่เหมือนเดิมแล้ว เพราะมีรอยตะปูเต็มไปหมด จำไว้นะลูกเวลาทำอะไรลงไปโดยใช้อารมณ์ สิ่งนั้นมันจะเกิดเป็นรอยแผล ต่อให้ใช้คำพูดว่าขอโทษ สักกี่หนก็ไม่อาจลบความเจ็บปวด ไม่อาจรบรอยแผลที่เกิดขึ้นกับคนนั้นได้ เพื่อนเปรียบเสมือนอัญมณีที่หายาก เป็นคนทำให้เรายิ้ม ให้กำลังใจยินดีเมื่อเราประสบความสำเร็จ ปลอบใจเมื่อยามเศร้าร่วมทุกข์ร่วมสุขกับเรา และจริงใจกับเราเสมอ จงระวังในสิ่งที่เราทำลงไปไม่ว่าจะเป็นคำพูดหรือการกระทำ และจดจำไว้เสมอว่าคำ ขอโทษ ไม่ว่าเขาจะยกโทษให้เรา หรือ ไม่ แต่สิ่งที่มันเกิดขึ้นคือรอยร้าว แผลเป็นที่เค้าคงไม่อาจลืมมันได้ตลอดไป
เป็นไงกันบ้าง น้ำตาค้างหนวยป่าว จบเท่านี้ก่อนนะ มีเรื่องอะไรดีๆ จะเอามาฝากอีก วันนี้ บาย 

บ๊ะ!!! มาตรฐานนะ ตั้งแต่เป็นดีเจนี่

[rung]

 ขอบคุณครับพี่น้อง จะเอาไปแต่งเพลงกาเอา ไม่ว่า ได้เลย ok

[rung]

  วันนี้ผมนึกเรื่องออกแล้วเล่า ผมให้ชื่อเรื่องว่า 2ศิลปินกับพัดลม1ตัว ปกติครับผมทำงานที่ ร.ร.กรุงเทพรังสิต ในวันจันทร์ถึงวันศุกร์ จะพักผ่อนที่ดาษฟ้าตึกชรา ส่วนเสาร์-อาทิตย์ ผมจะเข้าไปนอนเฝ้าโกดังหนังสือที่คลอง 2ของทุกสัปดาห์ เย็นวันศุกร์ของสัปดาห์นั้น หลังจากที่ผมทั้งเรียนและทำงานเสร็จหมดแล้ว  ก็ขึ้นไปที่ดาษฟ้าตึกชรา เพื่อเก็บเสื้อผ้าแล้วก็ไม่ลืม เอาพัดลมไปกัน เพราะที่โกดังยุงมากเหลือเกินครับ พอขึ้นไปถึงดาษฟ้า ก็เห็น 2 ศิลปินเขากำลังมั่วกันอยู่ คนหนึ่งคือน้ามาด กำลังเขียนรูปอยู่ รูปอะไรนิ ผมไม่ทันดู ส่วนอาจารย์หนุ่มผู้ดั้นด้นเพื่อปริญญาโท ( อ.สุเมธ ) ก็มั่วเรื่องอ่านหนังสืออยู่ หนังสือไหรนิ ผมก็ไม่ทันดูเหมือนกัน ผมเลยเข้าไปในห้องพักเพื่อเก็บเสื้อผ้าไปซักที่โกดัง เก็บหนังสือ เก็บเสื้อผ้าเสร็จ ผมสะพายขึ้นบ่า โดยที่ไม่ลืมพัดลมประจำตำแหน่งไปด้วย ก่อนจะลงมาด้านล่างผมเลยเอี้ยวคอหันไปถาม 2 ศิลปินว่า " พวกคุณๆจะไปนอนที่โกดังไหม " อาจารย์หนุ่มสวนมาเลย " ผมไม่ไปเพราะกำลังทำงานคาอยู่ " ผมจึงถามต่อไปกับน้ามาด ( มือเพอคัสชั่นจากปากพนัง ) น้ามาดก็ตอบเหมือนๆกับอาจารย์หนุ่ม ผมเลยพูดต่อไปอีกนิด " ผมเอาพัดลมไปกันนะ " เสียงอาจารย์หนุ่มตอบ " เอาไปต๊ะอย่าชวนพูดมากเดี๋ยวผมมั่ว "  ผมเลยตัดใจ เดินลงมาด้านล่างทันที เพราะอย่างน้อยๆแล้ว ผมก็ได้บอกกับเพื่อนสิลปินทั้ง2แล้ว แล้วรถที่จะไปส่งที่โกดังก็ติดเครื่องรถอยู่นานแล้ว " ok เราไปกันเถอะ " ผมบอกกับคนที่ไปส่งผม พอถึงโกดังผมก็แช่ผ้าไว้เพื่อจะซักในวันพรุ่งนี้ เสร็จก็อาบน้ำแล้วก็นอนหลับอย่างสบายๆ เหมือนกับเพลงของพี่เบิร์ดนั้นแหละ " สบาย สบาย " หลับจนเช้า พอตอนเช้ากำลังหลับอยู่บายๆก็ได้ยิน เสียงเคาะประตูเหล็ก ดังตั้งแต่เช้าเลย " รุงรังเปิดประตูที....เร็วๆ " เอะ.. ฟังดูเสียงนี้คุ้นๆนะ เหมือน2ศิลปินเลยแฮะ เลยลุกขึ้นไปเปิดประตูทั้งๆที่ไม่ได้ล้างหน้าเลย พอเปิดปั้บก็มีระงมไปหมดเหมือนลูกไก่หนีน้ำท่วมเลยครับผม " รุงรังคุณทำพรรค์นี้ได้พรือ คุณเอาพัดลมมาได้พรือ คุณปล่อยให้เรานอนตากยุงอยู่พรือ " หลากหลายคำถามปนกับเสียงด่ามากัน ลงมาที่ผมคนเดียว เพื่อนๆคิดดูนะ ชวนก็ผมชวนแล้ว บอกก็ผมบอกแล้ว แถมยังหาว่าผมชวนพวกเขาคุยเล่า ผมไม่อยากจะแหลงไหรมาก เลยเดินไปล้างหน้า แล้วก็ซักผ้าเสียกัน พอตากผ้าและอาบน้ำเสร็จแล้ว ก็หันมาดู 2 ศิลปิน หนุ่มคนหนึ่งไม่หนุ่มคนหนึ่ง นอนกรนทั้งคู่ครับ ครอก แคร็ก ครูก คราก ....... ผมได้อมยิ้ม แล้วก็เดินไปหากาแฟกินที่โต๊ะข้างห้องน้ำ แล้วก็ไปหาหนังสือในโกดังอ่านพ้น หวางอกไป และแล้วสถาณการณ์ก็เข้าเหตุการณืปกติอีกครั้งหนึ่ง 
                                             ขอให้มีความสุขกับการทำความดีให้กับตัวเองนะครับ  ดีเจรุงรัง....บ๊าย         

[sumet sapan]

เอาเรื่องเก่ามาเผ่า..
หนุกนะ...

[rung]

 เอาเรื่องมาเล่าให้คนที่ไม่รู้ที่อ่านมันไม่ต้องคิดมากไง

[rung]

 หลังจากที่ทิ้งงานทุกอย่างไว้ข้างหลัง แล้วมาจัดรายการวิทยุเล่นๆดู ก็ได้เข้าใจอะไรๆ หลายต่อหลายอย่างเลย ได้อยู่ในความสงบ ได้อยู่แบบไม่ต้องมีคนคอยมาสั่ง ให้ทำโน้น ทำนี่ สบายตัว และใจมากๆเลย ในโลกของคนจัดเพลง นั่งคุยอยู่คนเดียว ไม่วุ่นวาย ไม่ต้องตามใจพวกศิลปินเจ้าอารมณ์ ที่ต้องการแต่งาน ตังค์ไม่ค่อยมี (พูดถึงที่คอนนะ) ไม่ใช่ว่าจะต่อว่า แต่เขาเคยเห็นตอน ลูกผมร้องอยากได้ของโน้น ของนี่กันมั่งไหมเคยนอนกอดเมียแล้วร้องด้วยกัน เพราะไม่มีตังค์ยัง มันเป็นเรื่องที่ผมนอนคิดอยู่หลายวัน เป็นปีเลยก็ได้ ที่จะเลิกอาชีพนี้เสีย เพราะสงสารคนที่บ้าน ผมแคร์เพื่อนทุกคน แต่ผมแคร์คนที่บ้านผมมากกว่านั้นเอง ขอโทษทุกๆคนที่ฝากความหวังไว้ที่ผม ขอโทษทุกๆการกระทำ ที่ได้ออกมาจากตัวผม แต่ถึงอย่างไร ผมก็ยังเป็นตัวของตัวเองอยู่ ไม่เข้าฝ่ายไหน ยังดู แล และ เห็น ทุกๆคน (ในสายตาของผมนะ) ผมขอเฝ้าติดตามผลงานอยู่ห่างๆจะดีกว่า กับการจะลงไปทำงานเอง แต่ถ้าคำปรึกษา ผมให้แน่นอน ถึงแม้เพื่อนๆที่ได้อ่านบทความนี้แล้ว จะโกรธ จะเกลียด จะไม่ให้ผมอยู่ในสายตาก็ไม่เป็นไร ผมรู้ตัวล่วงหน้าแล้วว่า สุดท้าย ผมก็ ....... คงจะเหลือเพียงตัวเองคนเดียว ก็ไม่พรือ ไม่พรือ ผมก็จะรักษาตัว รักษาหัวใจไว้ให้ เผื่อว่าเพื่อนๆ จะมาเยี่ยมเยือนกันบ้าง ก็ยินดีต้อนรับทุกๆคนเลย ด้วยหัวใจร้ายๆนี่แหละ คงไม่ว่ากันนะที่ผมขอออกตัวแบบนี้ ยังรักและคิดถึงเพื่อนๆทุกคนเสมอ อยากไปเที่ยวแต่ไม่มีโอกาศจริงๆ ไม่อำนวยหลายๆเรื่องเลย ก็ขอให้เพื่อนๆช่วยเที่ยวเผื่อแล้วกัน จะขอบคุณมากๆเลย วันนี้ไม่มี นิทาน ไม่มีเรื่องเล่าใดๆ มีแต่ตัวเองอย่างเดียวจริงๆ ขออยู่รอบนอกคอยความเจริญเติบโตของเพื่อน  กับหัวข้อที่ว่า เหนือกาลเวลา นั้น เพราะ ส่วนตัวผม ผมว่าเวลามันพ้นมามากกันแล้ว ที่เราจะเล่นมั่ง เอาจริงมั่งนะ สุดท้ายก็ไม่เหลืออะไร เป็นเถ้าธุลีกันทุกตัวตน เลยขอทำอะไรที่เป็นเรื่องเป็นราวให้ กับคนที่เรารักบ้าง มันอาจจะช้าไป แต่ยังดีกว่าไม่ทำอะไรเลยไช่ไหม เพลงยังอยู่ในหัวใจ วิธีการทำงานเพลงก็ยังอยู่ในสมอง ไม่เคยมันเลย ตอนนี้อาจารย์หนุ่มก็มีห้องอัดแล้ว ให้เขาสานต่อได้ แต่อย่าลืมส่งงานมาให้เปิดที่สถานีนะ เดี๋ยวไม่มีเพลงจะเปิด จะจัดรายการต่อไปจนกว่า..........จะมีอาชีพใหม่ ก็ขอให้เพื่อนๆทุกคนเดินทางกันอย่างสติ และรอบคอบกับงานนะครับ บ๊าย