1 เมตร เพียง 1 เมตรเท่านั้น ที่กระโปรงหน้ารถแท๊กซี่จะถึงบั้นท้ายของรถคันหน้า
เจ้ากรรม ! ผมดันนั่งอยู่ในรถแท๊กซี่คันนั้น
หลังจากงานเลี้ยงเลิกรา จำต้องลาร้าง ผมจับแท๊กซี่ขึ้นทางด่วนมุ่งสู่ที่หลับนอน
เพียงโค้งแรกที่ซัดผ่าน ใจผมหล่นวูบ ด้วยความเร็วกว่าร้อยยี่ ไม่น่าจะผ่านโค้งนั้นมาได้โดยไม่ลดความเร็ว
หลังจากนั้น ระยะห่างกับรถคันหน้าก็ลดน้อยลงเรื่อยๆ สวนทางกับความเร็วที่เพิ่มขึ้น
จนบางจังหวะก่อนแซง เฉียดกันเพียงศอก เพียงศอกเดียว
เมื่อหันมองหน้าตาคนขับ ไม่มีวี่แววจะขับรถเร็วแต่อย่างใด พูดจาสุภาพ ฟังเพลงลูกทุ่งช้าๆ เบาๆ
หากไม่ได้นั่งอยู่ในรถที่เขาขับ คิดว่าน่าจะเป็นคนใจเย็น ใจดี อะไรเทือกนนั้นมากกว่า แต่ ผิดคาด
นี่อาจเป็นสิ่งยืนยันอีกอย่าง "ผู้คนหลากหลาย ที่สับสนวุ่นวายในโลกนี้ เราอาจรู้หน้า แต่มิสามารถรู้ใจ ..."
1 เมตร เพียง 1 เมตรเท่านั้น ที่ชีวิตผมฝากไว้กับคนที่ไม่รู้จัก อีกครั้ง
