ขออนุญาติเก็บกวาดดูดดึง งานคิดงานเขียนบางส่วนของครูเมธ ในเว็บไซต์เอ๊กโซติก มากองไว้ที่นี้..
-------------------------------------------------------------------------
บันทึกจากคอลัมน์ วิถีอิสระ ประจำหนังสือพิมพ์ ทางไท โดย สุเมธ สอดจิตต์
พิมพ์ครั้งแรก หนังสือพิมพ์ทางไท คอลัมน์ "วิถีอิสระ"
เผยแพร่ทาง เว็บไซต์เอ๊กโซติก ๒๕๔๗ ถีง ๒๕๕๒
<<ตอนที่ ๒๑>> เพื่อนเพลง : น้อย ดอกไม้บาน
เพื่อนข้าพเจ้าเล่าว่าพวกเขาเป็นแฟนเพลงที่น่ารักมาก ส่วนใหญ่เป็นเด็กนักเรียนวัยมัธยมต้น ที่ตั้งใจฟังดนตรีของชาวคณะอันคือที่รักและศรัทธาในดวงใจเช่น วงคาราวาน พวกเขาเป็นเด็กรุ่นใหม่ ถือกำเนิด ณ หมู่บ้านดุงซงญอ...
น่าเสียดายเหลือเกินครับ เราเล่นกันแบบโฟล์คซอง แค่คนละสองสามเพลง ส่วนมากเน้นหนักไปที่เล่นฟุตบอล เพื่อนข้าพเจ้าสรุปสั้นๆ เรากล่าวลาด้วยคำว่า โชคดี คุยทางโทรศัพท์ไม่เกินสามนาที ได้สาระมากมาย
บัดนี้ เขาและคณะของอาจารย์ใหญ่เพลงเพื่อชีวิต นำโดย คาราวาน ยังคงทำหน้าที่ขับขานเพลงรักปักธงสันติภาพ ณ ดินแดนมิคสัญญีต่อไป ข้าพเจ้าไม่ปล่อยเวลาไหลผ่านให้เปล่าดาย ตัดสินใจเข้าทำงานในขนำ พลิกแฟ้มประวัติผองเพื่อน เปิดบันทึกหน้าเล็กๆ นำเสนอพันธกิจนักดนตรีสามัญ ขออนุญาตกล่าวถึงวิถีคนธรรพ์จิตใจงาม.. สักครา...
........................................................
........................................................
น้อย ดอกไม้บาน คือ เพื่อนนักดนตรีในดวงใจคนหนึ่งของข้าพเจ้า บนพื้นที่ถนนดนตรี เขาร่วมงานกับ น้าหงา สุรชัย จันทิมาธร และ น้าหว่อง - มงคล อุทก มาเกือบครบทศวรรษ หนุ่มร่างหนา อารมณ์ละมุน พูดจาสุภาพนุ่มนวล มักปรากฏกายบนเวทีในนามวง หงา คาราวาน ด้วยเครื่องดนตรีตะวันตก เช่น ไวโอลิน และแอคคอร์เดียน อยู่เสมอ
ชื่อจริงของ น้อย คือ กิตติสหัส ธรรมาภิรักษ์ เพื่อนๆ ในวงการดนตรีให้ฉายาว่า น้อย ดอกไม้บาน แผ่นดินเกิดอยู่ที่อำเภอลับแล จังหวัดอุตรดิตถ์ ที่อยู่ปัจจุบันคือบ้านตำบลเขาถ่าน อำเภอท่าฉาง จังหวัดสุราษฎร์ธานี บิดา ชื่อ อนันต์ ธรรมาภิรักษ์ มารดา ชื่อ ไว ธรรมาภิรักษ์
ชั้นประถม ๑ - ๒ เรียนที่จังหวัดอุตรดิตถ์ เมื่อขึ้นชั้นประถมศึกษาปีที่ ๓ ย้ายไปเรียนที่ อ.ท่าฉาง จ.สุราษฎร์ธานี ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๓ เรียนที่ ร.ร.ท่าฉางวิทยาคาร ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๔ เข้าเรียนต่อที่ ร.ร.สุราษฎร์ธานี อ.เมือง จ.สุราษฎร์ธานี ระดับ ปวช.๑ ศึกษาที่วิทยาลัยเทคนิคสุราษฎร์ธานี แล้วตัดสินใจเรียนลัดจนจบมัธยมศึกษาปีที่ ๖
ปี พ.ศ.๒๕๓๓ เข้าเรียนคณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง เรียนได้ปีเดียว ตัดสินใจไม่เรียนอีกต่อไป
น้อยเคยเล่าให้ข้าพเจ้าฟังว่า เริ่มเล่นดนตรีตอนอายุ ๑๘ ปี ที่วิทยาลัยเทคนิคจังหวัดสุราษฎร์ธานี โดยฝึกหัดด้วยตนเอง เครื่องดนตรีชิ้นแรกคือ กีตาร์ เพลง เซิ้งอีสาน คือเพลงแรกที่ฝึกฝน เพราะมีคอร์ด Am คอร์ดเดียวตลอดทั้งเพลง เขากล่าวว่า
ในคราวเข้าค่ายลูกเสือสมัยเรียนเทคนิคสุราษฎร์ฯ เพื่อนร่วมชั้นเล่นเพลง เซิ้งอีสาน ของวงคาราวานให้ฟัง รู้สึกชอบเพลงนี้ เลยหัดเล่นกีตาร์ด้วยคอร์ด Am คอร์ดเดียวทั้งเพลง จากนั้นจึงหัดเล่นเพลงของคาราวานมาเรื่อยๆ เมื่อความสามารถทางดนตรีดีขึ้นในระดับหนึ่ง จึงหางานเล่นดนตรีตามร้านอาหาร ครั้งแรกที่จังหวัดสุราษฎร์ธานี ในร้านแสงเพชรคาเฟ่ โดยเล่นช่วงเบรกของนักร้องประจำร้าน เล่นโฟล์คซอง มีลูกค้าชอบใจ ให้พวงมาลัยบ่อยครั้ง ก็เอาไปขึ้นเงินกับแคชเชียร์ ได้ประมาณวันละ ๗๐ ๘๐ บาท
น้อยเริ่มเล่นดนตรีอาชีพเมื่ออายุ ๒๑ ปี เป็นการหารายได้ระหว่างเรียนที่มหาวิทยาลัยรามคำแหง โดยเล่นอาทิตย์ละ ๑ วัน ในคอกเท็นเลาจน์หน้ามหาวิทยาลัย มีสิ่งประทับใจมากครั้งหนึ่งในชีวิต เมื่อมีแขกขอเพลง นกสีเหลือง ของวงคาราวาน และได้ทิปถึง ๒,๕๐๐ บาท นั่นนับเป็นความภาคภูมิใจหนึ่งในชีวิตการทำงานทางดนตรี
อายุ ๒๒ ปี กลับไปเล่นดนตรีที่จังหวัดสุราษฎร์ธานี ได้ทำวงโฟล์คซองอย่างจริงจัง จากนั้นในปี ๒๕๓๗ ไปเล่นดนตรีอยู่เกาะพะงันอีกเกือบหนึ่งปี
อายุ ๒๔ ปี เริ่มหัดเล่นไวโอลิน เพลงแรกที่ฝึกเล่นคือ คืนรัง ของวงคาราวาน
อายุ ๒๕ ปี เดินทางเข้าเมืองกรุงอีกครั้ง เล่นตามผับเพื่อชีวิตต่างๆ ในกรุงเทพฯ โดยเล่นในตำแหน่งไวโอลินและแอคคอร์เดียน จนได้พบกับ สุรชัย จันทิมาธร ในปลายปี พ.ศ.๒๕๓๙ ที่ผับ เปลือกไม้ไทย และชวนไปอัดเสียงไวโอลินในอัลบั้ม คาถา ๒๕๔๐ หลังจากนั้นก็ออกทัวร์คอนเสิร์ตกับวง หงา คาราวาน ตั้งแต่ พ.ศ.๒๕๔๐ เรื่อยมา
ช่วงระหว่างเดินทางตระเวนเล่นคอนเสิร์ต ได้ศึกษาเพลงพื้นบ้านภาคต่างๆ เช่น เพลงเขมร อีสานเหนือ อีสานใต้ น่าน ลั้วะ ม้ง ตะลุง ร็องเง็ง และเพลงชาวเล จนถึงเดือน กันยายน พ.ศ. ๒๕๔๔ ก็ได้เดินทางแบบหนุ่มนักแสวงหาไปพบ อาจารย์ขาร์เด แวเด็ง ศิลปินแห่งชาติสาขาศิลปะการแสดงพื้นบ้าน ปี ๒๕๓๖ ด้วยความซาบซึ้งในสำเนียงไวโอลินลีลาพื้นบ้าน จึงฝากเนื้อฝากตัวเป็นศิษย์ และเกิดแนวคิดโครงการ รักษ์รองเง็ง ในกาลต่อมา...
ผมให้ความสำคัญกับดนตรีพื้นบ้านมาก เพราะดนตรีพื้นบ้าน คือ จิตวิญญาณแห่งวิถีชีวิตของชุมชนนั้นๆ ดนตรีพื้นบ้านของทุกภาค ทุกประเทศ ไม่ว่าจะเป็นงานบรรเลงหรือเพลงขับร้อง ล้วนมีลมหายใจของชีวิตผู้คนในท้องถิ่นนั้นผสมอยู่ในตัวเพลง ดนตรีพื้นบ้านจะเข้าถึงจิตใจของชาวบ้านได้ดีที่สุด แต่เมื่อกาลเวลาเข้าสู่ยุคโลกาภิวัฒน์ เป็นโลกของทุนนิยม ดนตรีพื้นบ้านจึงขาดการส่งเสริมหรือขาดการประยุกต์เพื่อให้อยู่ได้กับสมัยปัจจุบัน ดนตรีเหล่านี้กำลังจะถูกลืม
นั่นคือแนวคิดของชายหนุ่มนักดนตรีสามัญ ที่ข้าพเจ้าบันทึกไว้
ในส่วนสุดท้ายของบันทึก ชายหนุ่มจิตใจงามได้กล่าวถึงดนตรีและศิลปะ ไว้ว่า ดนตรีหรือศิลปะทุกแขนง จะมีคุณค่าเมื่อได้รับใช้มวลชน รับใช้วิถีชีวิต ความเดือดร้อน ความเป็นอยู่ต่างๆ ของทุกสรรพสิ่งบนโลกนี้ อีกทั้งงานเหล่านั้นควรต่อสู้กับระบบทุนนิยมที่มุ่งแต่จะทำให้กลายเป็นหลุมฝังศพของงานนั้นเอง
..........................................................
..........................................................
จากเด็กหนุ่มที่มั่นในวิถีดนตรี ได้เดินตามกองเกวียนคาราวาน อาสาปักธงสันติวิธี ใช้เสียงไวโอลินเป็นอาวุธคู่กาย รับใช้มวลชนในถิ่นยาก นับแต่แดนนครวัดสู่มิตรประชาชนลาว ย่างเยือนเพื่อนไทยใหญ่หรือกล่อมคนเมืองผู้เหงาเศร้า ปลอบขวัญชาวเลฝั่งอันดามัน รึนำรักด้วยธงสีชมพูสู่ชาวบ้านดุงซงญอ ชายหนุ่มหนึ่งในกองเกวียนดนตรี ได้ร่วมปลูกดอกรักให้เบ่งบานในบ้านของคาราวานคนทุกข์แล้ว ข้าพเจ้าซึมซับบรรทัดสุดท้ายในสมุดบันทึก น้อย ดอกไม้บาน หรือ กิตติสหัส ธรรมาภิรักษ์ กล่าวว่า ดนตรีอยู่ที่ความจริงจังและจริงใจ ดนตรีที่ไพเราะอันเกิดจากความบริสุทธิ์ในหัวใจ เป็นความฝันอันสูงสุด
