ทุกข์มีเพราะยึด ทุกข์ยืดเพราะอยาก ทุกข์มากเพราะพลอย ทุกข์น้อยเพราะลด ทุกข์หมดเพราะละ....
ถ้าเราไม่ละ มันก็ไม่วาง ถ้าเราไม่วาง มันก็ไม่ว่าง...การละเป็นเหตุ การวางเป็นผล
ความว่างจะเกิดขึ้นมา มันต้องเกิดขึ้นจากการละ การวาง รูปเป็นทุกข์ กายเป็นรูป จิตเป็นนาม...
ความทุกข์โศก--ใจกาย--ทั้งหลายนี้
ย่อมไม่มี--แก่บัณฑิต--ที่จิตมั่น
ไม่ประมาท--คุ้มครองจิต--ติดผูกพัน
กับธรรมนั้น--แนบแน่น--เป็นหนึ่งเดียว
เป็นมุนี--ที่ศึกษา--มโนปฏิบัติ
มุ่งกำจัด--อกุศล--ตนแน่นเหนียว
คุ้มครองจิต--ให้คงที่--มีญาณเชี่ยว
ใจหนึ่งเดียว--ยินดีธรรม--สุขสำราญ
ทำจิตนี้--เป็นจิตที่--สงบระงับ
โลภโกรธดับ--พร้อมโมหะ--ละสังขาร
มีสติ--ดีทุกเมื่อ--เพื่อการงาน
มีนิพพาน--จดจ่อ--ต่ออารมณ์
ความสดุ้ง--ในจิตท่าน--นั้นละลด
เพราะธรรมบท--ในจิต--สถิตสม
ธรรมรักษา--ผู้มีธรรม--นำอารมณ์
เชิญชื่นชม--ธรรมเทศนา--พระภูมี
